• Peter Engelborghs

D-NA Tête-tête Kris en Dimitri. 'Keer voor eigen deur'

Kris Verherstraeten en Dimitri De Meester, partners bij D-na, gaan in gesprek



‘Eigenlijk Kris, ben jij een heel gelovige trainer en coach’, zeg ik tegen Kris, wanneer we samen een zoveelste espresso in mijn zetel drinken.  ‘Inderdaad, ik vertrek binnen alles wat ik doe als trainer en coach vanuit sterke principes en waarden.’  En dat klopt ook, veel zinnen van Kris beginnen met ‘Ik geloof dat als we dit doen…’, ‘Ik geloof dat als we hier op inzetten...’ ...Kris gelooft.


Kris en ik wagen ons aan een eerste D-na-tête-à-tête. Niet om onszelf in the picture te plaatsen. IJdelheid is ons volkomen vreemd! Wel om de meerhoofdige draak die D-na is te tonen. En dus mag ik doen wat ik het liefste doe en dat is vragen stellen.


Kris als jij kijkt naar wat jij vandaag allemaal doet - als trainer, als coach, als facilitator, organisatiecoach – wat is het dan dat jou drijft? Wat motiveert jou?

(Lang dient Kris niet na te denken)

Verbinding! Ik ben graag met mensen bezig. Ik wil echt contact met mensen. Met hen verbinden. Maar niet enkel ik met hen, ik wil dat mensen met elkaar verbinden. Met hun leidinggevende, met hun rol, hun organisatie. Als ik dat zie gebeuren, ben ik tevreden.

En ik geniet evengoed van het loslaten wanneer ik zie dat ik heb kunnen helpen om mensen een stap verder te laten zetten. 

En naast verbinding draait voor mij veel om mensen in hun kracht te zetten. Een model dat ik daarbij vaak en graag gebruik is dat van Covey, dat een onderscheid maakt tussen dat waar je betrokken op bent en dat waar je invloed op hebt. En ik voeg daar ook verantwoordelijkheid aan toe. Samen op zoek gaan naar waar de invloed zit en hoe mensen verantwoordelijkheid kunnen opnemen. Dat kan beperkt zijn en eerder in kleine zaken zitten zoals echt uitspreken wat je denkt, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag, etc.


Onlangs kwam ik tijdens een opleiding conflicthantering iemand tegen die mij heel zijn verhaal over een conflict deed. Het viel me op dat hij vertelde dat hij zelf nog niets ondernomen had. Dat is het moment dat ik hem uitdaag. Ik wil hem naar zichzelf leren kijken om te zien waar zijn invloed en verantwoordelijkheid zit.  En vaak begint dit met het uitspreken van zijn gevoeligheden naar de andere partij. Dit lijkt zo vanzelfsprekend en toch verwachten velen dat de andere met hen rekening houdt zonder dat ze hebben uitgesproken waarmee er rekening moet gehouden worden.  

Dat geldt voor alle niveaus binnen een organisatie. Ik denk dan aan het belang van strategische verantwoordelijkheid. Veranderen start bij een directie die echt keuzes durft maken en richting aangeeft. Ik geloof dat het aan ons is om organisaties te helpen de verantwoordelijkheid te leggen daar waar ze opgenomen dient te worden.



(Kris zet zich rechter en er verschijnt een zekere sérieux op zijn gezicht. Zijn gedrevenheid schakeltje nog een tandje hoger)




Ikzelf heb het bijzonder moeilijk met mensen die zich wentelen in een zogenaamde slachtofferrol. Mensen die ervan uit gaan dat alles hen gewoon overkomt en dat zij daar op geen enkele maner iets aan kunnen veranderen. Door ze hierop uit te dagen en zo mijn gevoeligheden uit te spreken, doe ik wat ik van mijn deelnemers verwacht. Hierdoor ontstaat er beweging en terug verbinding.


(Erg herkenbaar. In mijn hoofd passeren taferelen van trainingen en coachingsessies waarbij deelnemers en coachees zich focussen op wat hen overkomt en niet kunnen kijken naar wat ze zelf in handen hebben.  In grote organisaties waar medewerkers vaak veel uit hun handen zien glippen, is de eigen invloedsfeer nu eenmaal kleiner en groeit het ‘ik-heb-geen-invloed-verhaal’. Het is telkens een uitdaging om te kijken wat zij nodig hebben om dit te willen en kunnen keren.)

Waar zit de urgentie Kris? Hoe ervaar jij zelf binnen jouw werk dat dit belangrijke thema’s zijn en dat organisaties het zich niet kunnen permitteren om dit te laten liggen?

Ik ervaar dat op verschillende vlakken. Wat ik vaak merk is dat de vraag die men aan mij stelt als externe, net vertrekt vanuit een gebrek aan verbinding en het opnemen van verantwoordelijkheid. En dat de opdracht die men mij wil geven dan vertrekt vanuit een eenzijdige benadering van verantwoordelijkheid waarbij weinig sprake is van onderlinge verbinding. Een vorm van symptoombestrijding dus eigenlijk zoals bijvoorbeeld een training communicatie geven aan één specifiek niveau binnen de organisatie waarbij ik de deelnemers dan moet wijzen op de verantwoordelijkheid die zij op te nemen hebben.


Je begint te werken met die groep en in plaats van met zichzelf bezig te zijn, uiten ze vooral hoe slecht de directie communiceert.  En vervolgens verwacht men daar dat ik als externe die weerstand naar boven toe ga ventileren. Men verwacht dan eigenlijk dat ik als externe de brug ga vormen tussen de directie en werkvloer die onvoldoende met elkaar in verbinding staan en van daaruit mensen op hun verantwoordelijkheid ga wijzen. Dat werkt niet, daar geloof ik niet in. 

Een dergelijke opdracht wil ik dan ombuigen naar de vraag ‘hoe kunnen we de communicatie en verbinding tussen de verschillende niveaus faciliteren?’ waarbij de focus terug gelegd wordt op metelkaar spreken, in plaats van over elkaar spreken met alle veronderstellingen die daarbij horen.

(We zijn ondertussen al veel langer in gesprek dan ik zelf voor ogen had. De espresso vloeit rijkelijk. Kris en ik dienen ons in te spannen om bij de thema’s verbinding en verantwoordelijkheid te blijven. Het lijkt alsof we achter en onder elk woord andere thema’s en linken vinden)

De noodzaak aan verantwoordelijkheid en verbinding zie ik ook naar boven komen bij de stijgende vraag naar zelfsturende teams. De basis van zelfsturende teams wordt net gevormd door verantwoordelijkheid en verbinding. Onderlinge verbinding, verbinding met de leidinggevende, met de teamdoelen, met de organisatie, etc. Er kan pas resultaat geboekt worden als teamleden echt hun verantwoordelijkheid gaan en mogen opnemen en elkaar aanspreken op die verantwoordelijkheid. Heel vaak wordt de beslissing om te evolueren naar zelfsturende teams eenzijdig op één bepaald niveau binnen de organisatie genomen en dient te rest te volgen. Wat op zich dus helemaal haaks staat op wat een zelfsturend team te leren heeft.

Inzetten op verbinding en verantwoordelijkheid, dat zit helemaal in ons DNA. Vanuit jouw perspectief Kris, hoe zetten wij met D-na hierop in? 

Ik denk dat wij vanuit D-na heel bewust omgaan met onze eigen cirkel van invloed: verantwoordelijkheid trachten te leggen waar ze volgens ons hoort en deze zeker niet gaan overnemen. 

Wanneer wij als trainers en coaches merken dat we niet de invloed hebben die we nodig hebben om aan de doelen en verwachtingen tegemoet te komen, trekken we aan de rem en trachten we dit bespreekbaar te maken. Ik denk terug aan de vraag naar een opleiding waarbij na doorvragen bleek, dat het enkel bedoeld was om bepaalde stakeholders tevreden te stellen. Het was voor ons duidelijk dat wij vanuit onze invloed de behoefte, vraag, doel en resultaat op die manier niet op één lijn zouden kunnen krijgen en dat hebben we dan ook duidelijk aangegeven.

En dat kunnen we omdat we erin slagen om op een snelle manier sterk te verbinden met de klant, met diens context, zijn behoefte, verwachting, etc. Dat is ontzettend belangrijk voor ons en dus geven we hier ook de nodige aandacht aan. 

Op die manier slagen we er ook in om niet vanuit één of ander strak plan te werken, maar wel vanuit ‘wat is nu nodig?’, vanuit de werkelijkheid van de organisatie. Ik geloof (daar heb je hem weer) dat we van daaruit mensen, teams en organisaties opnieuw in beweging kunnen krijgen en voorbij het status-quo geraken. Dat uit zich in de praktijk en start bij hoe mensen anders naar zichzelf, naar elkaar, hun rol en organisatie kijken.

Onze eerste tête-à-tête zit erop. Niet alles staat op papier. De verhalen over zingeving, muziek, de nood aan een pintje, de slechte moppen, hebben het niet gehaald. Een bijzondere ervaring - verfrissend en inspirerend - om de tijd te nemen en te delen wat ons drijft in ons werk. Het gesprek was zoals Kris en ik samenwerken: serieus met veel diepgang en een dikke laag (zelf)relativering en humor. En de volgende tête-à-tête met Lies wordt ongetwijfeld meer van dat. Maar dan anders.

0 views

D-NA. Grensstraat 47. 3010 Leuven. BTW: BE0841.302.576

© 2020 by D-NA. Disclaimer

Email: info@D-NA.be